Het kerende tij

Als u net als ik bent, geloofde u tot voor kort misschien op een bepaald niveau dat westerse regeringen in westerse democratieën het beste met hun bevolking voorhadden. Of misschien geloofde u dat, zelfs als ze niet echt om u en mij gaven, ze nooit hun eigen landen zouden aanvallen of proberen te schaden, en op zijn minst zeker niet hun eigen economieën, schrijft Shelley Davidow.

Zelfs nu ik deze woorden schrijf, is mijn vroegere naïeve kijk op de wereld verontrustend.

Ik wou dat dit gewoon een dystopische roman was, deze bizarre tsunami van slechte dingen die zich voordoet (ik neem aan dat degenen die dit lezen weten waar ik het over heb).

Maar zelfs temidden van al het tuimelende puin zijn er tekenen dat het tij keert.

Hier en daar wankelt de monolithische Kwaadaardige Hoogtij: een rechtbank spreekt zich uit ten gunste van de mensenrechten; een mandaat wordt ingetrokken; een zeldzame en eerlijke politicus neemt het op voor gewone mensen en hun recht om met rust gelaten te worden om hun leven te leiden; een voormalige Wall Street-man noemt de fraude en presenteert onweerlegbare feiten – en sommigen nemen daar nota van; wat voorheen in de schaduw stond, komt in het grote nieuws en wordt dan iets wat blijkbaar iedereen toch al wist.

Ratten verlaten zinkende schepen.

Schepen verlaten zinkende ratten.

Een jaar nadat het voelde alsof de wereld op dit moment zou eindigen, ligt de waarheid over De Leugen in het zicht voor wie wil kijken. Over de hele wereld is de hoop weer aangewakkerd dat wij, de meerderheid van de mensheid, de consolidatie van een dystopische werelddictatuur onder leiding van een kleine groep nog kunnen voorkomen.

Maar de kentering gaat langzaam. En voor elk goed nieuwsbericht blijven er golven van slecht nieuws komen.

Ik wil het hebben over de metafoor van het getij. Die herinnert ons eraan dat wij verbonden zijn met verdergaande, diepere, terugkerende patronen in het universum.

Er zijn diepe cycli. Wij maken er deel van uit, of we dat nu weten of niet.

Wij zijn verweven in de diepere tijd. Buiten ons leven is er een polsslag, een metaforische ademhaling, een veranderend tij in bijna alles wat we doen van geboorte tot dood, waar we elke dag deel van uitmaken.

Seizoenen verschuiven en keren elk jaar terug zoals de aarde draait en “wiebelt” om haar as. Wij zijn ons er meestal niet van bewust dat elke volledige ‘wiebeling’ (terug naar waar hij was) ongeveer 26.000 jaar duurt (zoek precessie van de equinoxen op). De gemiddelde levensduur van de mens is ongeveer 72 jaar, wat neerkomt op ongeveer 26.000 (26.280) dagen. Wij ademen ongeveer 18 keer per minuut, dus in een volledig etmaal ademen wij ongeveer 25.920 keer. Wij zijn via onze ademhaling verbonden met diepere dingen, met diepere tijd en ritmes en getijden.

Het is vermeldenswaard dat wanneer het tij keert, of de wiebel begint te verschuiven, dit niet snel gebeurt. Op het moment van hoogwater is er geen luide aankondiging dat het van inkomend naar uitgaand tij is omgeslagen. Het wiebelen van de aardas gaat op een gegeven moment van “terug” naar “vooruit”.

Maar het is moeilijk te weten wanneer.

En zelfs als het getij begint uit te gaan, komt er nog wel eens een golf uit het niets die recht op het hoogwatermerk afkomt en eroverheen gaat, zodat u misschien denkt dat het überhaupt niet is omgeslagen.

Maar uiteindelijk raken die inkomende golven de hoogwaterlijn niet meer. Het wordt duidelijk dat er meer zand is, een afstand tussen de duinen en de rand van de oceaan.

Het tij zal altijd keren.

Dat moet wel.

Dat doet het ook.

En ik heb het gevoel, kijkend naar wat er gebeurt, dat deze nooit eerder geziene Hooggetij is gekeerd.

Wat niet betekent dat er geen rare golven meer komen.

Maar hij is op zijn retour. En ik weet dat niemand van ons kan zeggen, hoewel we dat wel zouden willen, hoe langzaam deze omslag zal verlopen.

Ik hoop dat het niet te langzaam gaat. Ik hoop lang genoeg te leven om dit tij weer helemaal te zien keren. Ik hoop ook dat we de elementen zullen zien die voorkomen dat zulke gevaarlijke getijden ooit nog het vermogen hebben om zoveel te vernietigen van wat wij koesteren – onze menselijkheid en de connecties en vindingrijkheid van de gewone, wonderbaarlijke burgers van deze planeet.

Wat ik uiteindelijk wil zeggen is dat ik deze metafoor van een kerend tij als reëel beschouw. Ik geloof dat er reden is om rebels optimistisch te zijn.

Er zijn steeds meer moedige en goede mensen die overal opkomen voor onze aangeboren, essentiële, mooie en onvervangbare mensheid.

Copyright © 2022 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

GREAT RESET DOSSIER

Sta op. Spreek u uit. Verzet u. Creëer rimpelingen

Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over:

Laat een bericht achter.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.