Rusland een zwakke staat met een slecht leger noemen is een vergissing

Russische T-90 tank in de sneeuw. Afbeelding: Creative Commons.

Onderschatten de VS Rusland? Wij westerlingen vinden vaak dat we de meest briljante, ervaren en capabele legers ter wereld hebben. In Amerika geloven we dat we met onze economische macht, ondersteund door onze status als ’s werelds grootste olieproducent, alle regio’s van de wereld kunnen domineren. Maar onder de oppervlakte schuilt een groeiend gevaar voor ons land dat weinigen onderkennen: ongeïnformeerd vertrouwen, gebrek aan kennis en gevaarlijke overmoed, schrijft Daniel Davis.

De oude Chinese militair strateeg Sun Tzu schreef beroemd: “Als je de vijand kent en jezelf kent, hoef je het resultaat van honderd veldslagen niet te vrezen. Als je jezelf kent maar niet de vijand, zul je voor elke behaalde overwinning ook een nederlaag lijden. Als je noch de vijand noch jezelf kent, zul je in elke strijd bezwijken.” Amerika belichaamde aantoonbaar de eerste zin na de Tweede Wereldoorlog, wat onze opkomst als wereldwijde supermacht voedde; nu lopen we het gevaar de laatste zin te belichamen.

In sommige gevallen hebben de Verenigde Staten de afgelopen decennia echt laten zien dat zij over een superieur vermogen beschikken om oorlog te voeren. Maar zoals vaak gebeurt, kunnen lange periodes van succes niet leiden tot meer uitmuntendheid, maar tot overmoed – en overmoed leidt vaak tot luiheid.

Toen ik in 1990 als jonge tweede luitenant in het 2nd United States Cavalry patrouilleerde op de grens van de Koude Oorlog tussen Oost- en West-Duitsland, dwongen onze militaire leiders ons onophoudelijk om onze potentiële Sovjet-tegenstanders ad nauseum te bestuderen. Wij moesten hun tactiek, doctrine en mogelijkheden van alle belangrijke wapensystemen uit ons hoofd leren.

Wij waren nooit bang voor het Rode Leger, maar we hadden een gezond respect voor wat miljoenen Sovjettroepen en tienduizenden pantservoertuigen konden aanrichten als wij oorlog tegen hen zouden voeren. Onze eigen tactiek en capaciteiten kennende, evenals die van onze mogelijke Sovjetvijanden, gaf ons het vertrouwen dat wij hen konden verslaan als het ooit tot een oorlog zou komen. Tegenwoordig lijkt er in het Amerikaanse leger, het corps diplomatique of de politieke arena bijzonder weinig belangstelling te bestaan voor het werk om iets over “de vijand” te weten te komen.

Integendeel, wij geloven momenteel dat onze kant veruit superieur is aan die van bijna elke mogelijke tegenstander. Wij bespotten, ridiculiseren en kleineren het Russische leger stelselmatig en beschrijven het routinematig als “incompetent”, “vuilnis” en in gevaar van regelrechte “ineenstorting”. Er is weinig bewijs dat meer dan weinigen in de denktankwereld, op Capitol Hill of in de regering – en zelfs het Amerikaanse leger – voldoende tijd besteden aan het bestuderen van onze Russische tegenstander.

In plaats daarvan maken we van hen graag een karikatuur van de “slechte” kant, verstoken van enig steekhoudend standpunt, en van weinig meer dan gebruik als boksbal in de media. Wij zoeken alleen informatie over Rusland om ons bestaande vooroordeel te bevestigen dat zij slecht zijn, om onze voorkeur voor een nederlaag te ondersteunen. Een dergelijke houding leidt tot een gevaarlijk onjuiste beoordeling van onze tegenstander. De realiteit van deze oorlog is daarentegen dat er geen “goede” kant en een “slechte” kant is, maar alleen de Oekraïense en de Russische kant, elk met hun eigen sterke en zwakke punten, gebreken en eigenschappen.

Door te weigeren de Russen op een open en eerlijke manier te bestuderen en te begrijpen, wapenen wij ons niet met de informatie en kennis die nodig zijn om een beleid te ontwikkelen dat een goede kans maakt op een voor de Verenigde Staten gunstig resultaat. Men hoeft niet van Rusland te houden of hun daden goed te keuren. Maar door vast te houden aan de arrogante visie dat Rusland een zwakke staat is, met een slecht leger, geleid door slechte mannen, struikelen we over beleid dat, door pure onwetendheid, onbedoeld resultaten kan opleveren die tegen onze belangen indruisen.

Wij kennen onszelf ook niet. Wij geloven dat onze militaire technologie de beste ter wereld is, en dat wij soeverein bepalen hoeveel wij Oekraïne geven om het door ons gewenste resultaat te bereiken, in de overtuiging dat de resultaten volledig binnen onze macht liggen. Wij geloven dat wij alle economische aspecten van oorlogsvoering kunnen beheersen, in die zin dat wij onszelf briljant genoeg achten om met een fijn instrument maatregelen te manipuleren die bedoeld zijn om Rusland te schaden, maar geloven dat wij tegelijkertijd onze eigen markten kunnen isoleren van eventuele nadelige gevolgen of schade.

Wij denken dat wij met succes de Russische energiebronnen kunnen afremmen en tegelijkertijd de prijzen voor onze olie kunnen handhaven die ons goed uitkomen; wij doen het equivalent van denken dat wij de ene kant van een zwembad kunnen leegpompen om onze buurman van water te beroven, terwijl wij onze kant van het zwembad gelukkig vol houden. Door beleid te blijven maken op basis van te weinig kennis en te veel overmoed, spelen wij een zeer gevaarlijk spel van, vergeef me de opzettelijke woordspeling, Russische roulette, waarbij de veiligheid en levensvatbaarheid van onze economie en nationale veiligheid op het spel staan.

Als we noch onze vijand, noch onszelf kennen, stevenen we af op een slechte afloop – en als we ver genoeg gaan, op een catastrofe.

Copyright © 2022 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

OEKRAÏNE CONFLICT DOSSIER

Winter van Hel: Europa staat op het punt in chaos te vervallen en miljoenen mensen zouden kunnen sterven

Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over:

Laat een bericht achter.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.