Wie zijn de Oekraïense integrale nationalisten

Dmytro Ivanovych Dontsov (Oekraïens: Дмитро Іванович Донцов) (29 augustus 1883 – 30 maart 1973) was een Oekraïens nationalistisch schrijver, uitgever, journalist en politiek denker wiens radicale ideeën, bekend als integraal nationalisme, van grote invloed waren op de Organisatie van Oekraïense Nationalisten.

Wie kent de geschiedenis van de Oekraïense “integrale nationalisten”, “nazi’s” volgens de terminologie van het Kremlin? Het begint tijdens de Eerste Wereldoorlog, gaat door tijdens de Tweede, de Koude Oorlog en gaat vandaag door in het moderne Oekraïne.

Veel documenten zijn vernietigd en het moderne Oekraïne verbiedt op straffe van gevangenisstraf hun misdaden te vermelden.

Feit blijft dat deze mensen ten minste vier miljoen van hun landgenoten hebben afgeslacht en de architectuur van de Endlösung hebben bedacht, dat wil zeggen de moord op miljoenen mensen vanwege hun werkelijke of vermeende lidmaatschap van de Joodse of zigeunergemeenschappen van Europa.

Zoals de meeste westerse politieke analisten en commentatoren was ik tot 2014 niet op de hoogte van het bestaan van Oekraïense neonazi’s. Toen de gekozen president omver werd geworpen, woonde ik toen in Syrië en dacht dat het gewelddadige groeperingen waren die op het publieke toneel waren gekomen om pro-Europese elementen bij te staan. Sinds de Russische militaire interventie heb ik echter gaandeweg veel documenten en informatie ontdekt over deze politieke beweging die in 2021 een derde van de Oekraïense strijdkrachten vertegenwoordigde. Dit artikel geeft er een synthese van.

Helemaal aan het begin van dit verhaal, dat wil zeggen vóór de Eerste Wereldoorlog, was Oekraïne een grote vlakte die altijd heen en weer geslingerd was tussen Duitse en Russische invloeden. In die tijd was het geen onafhankelijke staat, maar een provincie van het tsarenrijk. Het werd bevolkt door Duitsers, Bulgaren, Grieken, Polen, Roemenen, Russen, Tsjechen, Tataren en een zeer grote Joodse minderheid die vermoedelijk afstamde van het oude Khazaarse volk.

Vladimir (Ze´ev) Jabotinsky (zittend, links) en andere leden van de redactie van Razsvet in 1912.

Een jonge dichter, Dmytro Dontsov, was gefascineerd door de avantgardistische kunstbewegingen, in de over-tuiging dat die zijn land zouden helpen te ontsnappen aan de sociale achterstand. Omdat het tsarenrijk sinds de dood van Catharina de Grote onbeweeg-lijk was, terwijl het Duitse Rijk het wetenschappelijke centrum van het Westen was, verkoos Dontsov Berlijn boven Moskou.

Toen de Grote Oorlog uitbrak, werd hij agent van de Duitse geheime dienst. Hij emigreerde naar Zwitserland, waar hij namens zijn meesters het Bulletin van de Nationaliteiten van Rusland in verschillende talen uitgaf, waarin hij opriep tot de opstand van de etnische minderheden van het tsarenrijk om de nederlaag ervan te bewerkstelligen. Dit model werd door de Westerse geheime diensten gekozen om deze zomer in Praag het “Forum van Vrije Volkeren van Rusland” te organiseren [1].

In 1917 draaide de bolsjewistische revolutie de rollen om. Dontsovs vrienden steunden de Russische revolutie, maar hij bleef pro-Duits. In de anarchie die volgde werd Oekraïne de facto verdeeld door drie verschillende regimes: de nationalisten van Symon Petliura (die zich opdrongen in het gebied dat nu in handen is van de Zelensky administratie), de anarchisten van Nestor Makhno (die zich organiseerden in Novorosssië, het land dat door prins Potemkin was ontwikkeld en dat nooit lijfeigenschap had gekend), en de Bolsjewieken (vooral in de Donbass). De oorlogskreet van Petliura’s volgelingen was “Dood aan de Joden en de Bolsjewieken”. Ze pleegden talrijke moorddadige pogroms.

Dmytro Dontsov keerde vóór de Duitse nederlaag terug naar Oekraïne en werd de protegé van Symon Petliura. Hij nam kort deel aan de Parijse vredesconferentie, maar bleef om onbekende reden niet in zijn delegatie. In Oekraïne hielp hij Petliura een bondgenootschap met Polen aan te gaan om de anarchisten en bolsjewieken te verpletteren. Na de inname van Kiev door de bolsjewieken onderhandelden Petliura en Dontsov over het Verdrag van Warschau (22 april 1920): het Poolse leger verplichtte zich de bolsjewieken terug te dringen en Oekraïne te bevrijden in ruil voor Galicië en Volhynië (precies zoals de regering-Zelenski vandaag onderhandelt over de deelname van Polen aan de oorlog tegen dezelfde landen [2]). Deze nieuwe oorlog werd een fiasco.

Vladimir Jabotinsky, geboren in Odessa, denker van het “revisionistische zionisme”. Voor hem was Israël “een land zonder volk, voor een Volk zonder land”>.

Om zijn kant te versterken onderhandelde Petliura in het geheim met de oprichter van de Joodse bataljons in het Britse leger (het “Joodse Legioen”) en nu bestuurder van de Wereld Zionistische Organisatie (WZO), Vladimir Jabotinsky. In september 1921 kwamen de twee mannen overeen zich te verenigen tegen de bolsjewieken in ruil voor Petliura’s toezegging zijn troepen te verbieden hun pogroms voort te zetten. Het Joodse Legioen zou de “Joodse Gendarmerie” worden. Maar ondanks zijn inspanningen slaagde Petliura er niet in zijn troepen te kalmeren, vooral omdat zijn naaste medewerker Dontsov nog steeds de afslachting van Joden aanmoedigde. Toen de overeenkomst uiteindelijk bekend werd, kwam de Wereld Zionistische Organisatie in opstand tegen het regime van Petliura. Op 17 januari 1923 stelde de WZO een commissie in om Jabotinsky’s activiteiten te onderzoeken. Jabotinsky weigerde zich te komen verantwoorden en nam ontslag uit zijn functie.

Simon Petliura nam het noorden van Oekraïne over. Beschermer van de “integrale nationalisten”, offerde hij Galicië en Volhynië op om de Russen te bestrijden.

Petliura vluchtte naar Polen en vervolgens naar Frankrijk, waar hij werd vermoord door een Joodse anarchist uit Bessarabië (nu Transnistrië). Tijdens het proces nam deze laatste zijn misdaad aan en pleitte hij dat hij de honderdduizenden Joden had gewroken die door de troepen van Petliura en Dontsov waren vermoord. Het proces had grote gevolgen. De rechtbank sprak de moordenaar vrij. De Liga tegen Pogroms, later Licra (Internationale Liga tegen Racisme en Antisemi-tisme), werd bij deze gelegenheid opgericht. Niet alleen de natio-nalisten werden verslagen, maar ook de anarchisten. Overal zegevierden de bolsjewieken en kozen, niet zonder discussie, voor aansluiting bij de Sovjet-Unie.

Dmytro Dontsov publiceerde literaire tijdschriften die de jeugd fascineerden. Hij bleef een door Duitsland gedomineerd Midden-Europa promoten en kwam dichter bij het nazisme naarmate dat opkwam. Hij noemde zijn doctrine al snel Oekraïens “integraal nationalisme “. Daarmee verwees hij naar de Franse dichter Charles Maurras. Inderdaad was de logica van beide mannen aanvankelijk identiek: ze zochten in hun eigen cultuur de middelen om een modern nationalisme te bevestigen. Maurras was echter een Germanofoob, terwijl Dontsov een Germanofiel was. De uitdrukking “integraal nationalisme” wordt nog steeds geclaimd door de volgelingen van Dontsov, die na de val van het Derde Rijk voorzichtig de term “nazisme”, waarmee de Russen hem beschrijven, weerleggen, niet zonder reden.

Volgens hem wordt het “Oekraïens nationalisme” gekenmerkt door:
“de bevestiging van de wil om te leven, macht, uitbreiding” (het bevordert “Het recht van sterke rassen om volkeren en naties te organiseren om de bestaande cultuur en beschaving te versterken”).
“het verlangen om te vechten en het besef van de extremiteit ervan” (hij prijst het “creatieve geweld van de initiatiefrijke minderheid”).

De kwaliteiten ervan zijn: “fanatisme” ; ” immoraliteit”.

Uiteindelijk, zijn verleden de rug toekerend, werd Dontsov een onvoorwaardelijke bewonderaar van de Führer, Adolf Hitler. Zijn volgelingen hadden in 1929 de Organisatie van Oekraïense Nationalisten (OUN) opgericht rond kolonel Jevhen Konovalets. Konovalets noemde Dontsov “de geestelijke dictator van de jeugd van Galicië”. Er ontstond echter een ruzie tussen Dontsov en een andere intellectueel over zijn extremisme die leidde tot een oorlog tegen allen, toen Konovalets plotseling werd vermoord. De OUN (gefinancierd door de Duitse geheime dienst) splitste zich toen in tweeën. De “integrale nationalisten” reserveerden voor zichzelf de OUN-B, genoemd naar Dontsovs favoriete leerling, Stepan Bandera.

In 1932-33 hieven de bolsjewistische politieke commissarissen, die meestal Joods waren, een belasting op gewassen, zoals in andere regio’s van de Sovjet-Unie.

In combinatie met aanzienlijke en onvoorspelbare klimatologische gevaren veroorzaakte dit beleid een enorme hongersnood in verschillende regio’s van de USSR, waaronder de Oekraïne. Deze staat bekend als “Holodomor”.

In tegenstelling tot wat de nationalistische historicus Lev Dobrianski zegt, was het geen plan voor de uitroeiing van Oekraïners door de Russen, want ook andere Sovjet-regio’s leden eronder, maar een inadequaat beheer van publieke middelen in tijden van klimaatverandering.

Lev Dobrianski’s dochter, Paula Dobrianski, werd een van de assistenten van president George W. Bush. Zij leidde een genadeloze strijd om historici die de propaganda van haar vader niet aanhingen te laten weren van westerse universiteiten [3].

In 1934 organiseerde Bandera, als lid van de nazi-geheime dienst en hoofd van de OUN-B, de moord op de Poolse minister van Binnenlandse Zaken, Bronisław Pieracki.

Vanaf 1939 werden leden van de OUN-B, die een militaire organisatie vormden, de UPA, getraind in Duitsland door het Duitse leger, en daarna nog steeds in Duitsland, maar dan door hun Japanse bondgenoten. Stepan Bandera bood Dmytro Dontsov aan de leider van hun organisatie te worden, maar de intellectueel weigerde, omdat hij liever de rol van leider speelde dan die van operationeel commandant.

De “integrale nationalisten” bewonderden de invasie van Polen, in toepassing van het Duits-Sovjet pact. Zoals Henry Kissinger, die niet verdacht kon worden van pro-Sovjetisme, aantoonde, ging het er niet om dat de USSR Polen zou annexeren, maar om een deel ervan te neutraliseren ter voorbereiding op de confrontatie met het Reich. Integendeel, voor kanselier Hitler ging het erom te beginnen met de verovering van een “vitale ruimte” in Midden-Europa.

Vanaf het begin van de Tweede Wereldoorlog vocht de OUN-B, onder leiding van Dmytro Dontsov, aan de zijde van de nazi-legers tegen de Joden en de Sovjets.

De samenwerking tussen de Oekraïense “integrale nationalisten” en de nazi’s ging door met voortdurende moordpartijen op de meerderheid van de Oekraïense bevolking, die ervan werd beschuldigd Joden of communisten te zijn, tot de “bevrijding” van Oekraïne door het Derde Rijk in de zomer van 1941 onder de kreet “Slava Ukraїni!”. (Glorie aan Oekraïne), de oorlogskreet die tegenwoordig door de regering Zelensky en de Amerikaanse Democraten wordt gebruikt. In die tijd riepen de “integrale nationalisten” de “onafhankelijkheid” van de Sovjet-Unie uit in aanwezigheid van nazi-vertegenwoordigers en Grieks-orthodoxe geestelijken, niet in Kiev, maar in Lviv, naar het model van de Hlinka Garde in Slowakije en de Ustasha in Kroatië. Ze vormden een regering onder leiding van Providnyk (gids) Stepan Bandera, wiens vriend Jaroslav Stetsko premier was. Hun steun in Oekraïne wordt geschat op 1,5 miljoen mensen. Dat wil zeggen, de “integrale nationalisten” zijn altijd in de minderheid geweest.

Viering van onafhankelijk Oekraïne met nazi-notabelen. Achter de sprekers hangen de drie portretten van Stepan Bandera, Adolf Hitler en Jevhen Konovalets.

De nazi’s waren verdeeld tussen de Rijkscommissaris voor de Oekraïne, Erich Koch, voor wie de Oekraïners “Untermen-schen” waren, en de minister voor de bezette oostelijke gebieden, Alfred Rosenberg, voor wie de “integrale nationalisten” echte bondgenoten waren. Uitein-delijk werd Bandera op 5 juli 1941 naar Berlijn gedeporteerd en onder Ehrenhaft (eervolle gevangenschap) geplaatst, d.w.z. onder huisarrest als hooggeplaatste ambtenaar. Maar nadat de leden van OUN-B de leiders van de rivaliserende factie, OUN-M, hadden vermoord, werd Stepan Bandera en zijn organisatie op 13 september 1941 door de nazi’s gesanctioneerd. 48 van hun leiders werden gedeporteerd naar een gevangenenkamp in Auschwitz (dat nog geen vernietigingskamp was, maar slechts een gevangenis). De OUN-B werd gereorganiseerd onder Duits bevel. In die tijd legden alle Oekraïense nationalisten de volgende eed af: “Trouwe zoon van mijn Vaderland, ik sluit me vrijwillig aan bij de gelederen van het Oekraïense Bevrijdingsleger, en met vreugde zweer ik dat ik trouw het bolsjewisme zal bestrijden voor de eer van het volk. Deze strijd voeren we samen met Duitsland en zijn bondgenoten tegen een gemeenschappelijke vijand. Met loyaliteit en onvoorwaardelijke onderwerping geloof ik in Adolf Hitler als leider en opperbevelhebber van het Bevrijdingsleger. Te allen tijde ben ik bereid mijn leven te geven voor de waarheid.

De eed van trouw aan Führer Adolf Hitler door leden van de OUN.

De nazi’s kondigden aan dat er in de gevangenissen veel lijken waren ontdekt, slachtoffers van “bolsjewistische Joden”.

Dus vierden de “integrale nationalisten” hun “onafhankelijkheid” door meer dan 30.000 Joden te vermoorden en actief deel te nemen aan de razzia van Joden van Kiev naar Babi Yar, waar 33.771 van hen in twee dagen tijd, op 29 en 30 september 1941, werden doodgeschoten door de Einsatzgruppen van SS Reinhard Heydrich.

In dit tumult verdween Dmytro Dontsov. In werkelijkheid was hij naar Praag gegaan en had hij zich in dienst gesteld van de architect van de Endlösung, Reinhard Heydrich, die net benoemd was tot vice-gouverneur van Bohemen-Moravië. Heydrich organiseerde de Wannseeconferentie, die de “Endlösung der Juden- und Zigeunerfragen” [4] plande. Vervolgens richtte hij in Praag het Reinard Heydrich Instituut op om de systematische uitroeiing van al deze bevolkingsgroepen in Europa te coördineren. De Oekraïner Dontsov, die nu in grote luxe in Praag woonde, werd onmiddellijk de beheerder ervan. Hij was een van de belangrijkste architecten van de grootste massamoord in de geschiedenis. Heydrich werd in juni 1942 vermoord, maar Dontsov behield zijn functies en privileges.

Reinhard Heydrich sprekend op de Praagse Burcht. Hij was belast met het beheer van Bohemen-Moravië. Zijn eigenlijke functie was echter het coördineren van de “definitieve oplossing” van Joodse en zigeunerkwesties. Dmytro Dontsov voegde zich in 1942 bij zijn team en hield toezicht op bloedbaden in heel Europa tot de val van het Reich. Kasteel Praag was het toneel van de bijeenkomst van de Europese Politieke Gemeenschap tegen Rusland afgelopen oktober.

Stepan Bandera en zijn plaats-vervanger Jaroslav Stetsko werden onder huisarrest ge-plaatst in het hoofdkwartier van de Algemene Inspectie van Concentratiekampen in Oranienburg-Sachsenhausen (30 km van Berlijn). Ze schre-ven in alle vrijheid brieven aan hun aanhangers en aan de leiding van het Reich en werden nergens van beroofd. In september 1944, toen het Reichsleger zich terugtrok en Bandera’s aanhangers daar-tegen in opstand begonnen te komen, werden de twee leiders door de nazi’s vrijge-laten en in hun vorige functies hersteld. Bandera en Stetsko hervatten de gewapende strijd, onder de nazi’s, tegen de Joden en de Bolsjewieken.

Ceremonie van de Integrale Nationalistische Orde van Centuria. Volgens de George Washington Universiteit was het in 2021 al doorgedrongen tot de belangrijkste NAVO-legers.

Maar het was al te laat. Het Reich stortte in. De Angelsaksen kregen Dontsov, Bandera en Stetsko. De theoreticus van het integrale nationalisme werd overgeplaatst naar Canada, terwijl de twee beoefenaars van de massamoord werden overgeplaatst naar Duitsland.

MI6 en de OSS (voorloper van de CIA) herschreven hun biografieën, waardoor hun nazi-betrokkenheid en verant-woordelijkheid voor de “Endlösung” verdwenen.

Stepan Bandera tijdens zijn ballingschap, viert de herinnering aan Jevhen Konovalets.

Bandera en Stetsko werden in München geïnstalleerd om de Angelsaksische staybehind netwerken in de Sovjet-Unie te organiseren. Vanaf 1950 hadden ze een belangrijk radiostation,

Radio Free Europe, dat ze deelden met de Moslim Broederschap van Said Rama-dan (de vader van Tariq Ramadan).

Hetzelfde radiostation dat nu onder de nieuwe Nazi’s de wereld opnieuw leugens verteld

Het radiostation werd gesponsord door het Nationaal Comité voor een Vrij Europa, een uitloper van de CIA waarvan directeur Alan Dulles lid was, evenals de toekomstige president Dwight Eisenhower, krantenmagnaat Henry Luce en filmregisseur Cecil B. DeMilles. Psychologische oorlogsvoering specialist en toekomstige beschermheer van de Straussianen, Charles D. Jackson, was voorzitter.

Vladimir Jabotinsky, van zijn kant, nam na een verblijf in Palestina zijn toevlucht tot New York. Hij kreeg gezelschap van Benzion Netanyahu (de vader van de huidige Israëlische premier). De twee mannen schreven de doctrinaire teksten van het “revisionistische zionisme” en de Joodse Encyclopedie.

Bandera en Stetsko trokken veel rond. Ze organiseerden sabotageacties in de hele Sovjet-Unie, vooral in de Oekraïne, en parachuteerden folders. Voor dit doel richtten ze het Anti-Bolsjewistische Blok der Naties (ABN) op, waarin hun Midden-Europese tegenhangers verenigd waren [5]. De Britse dubbelspion, Kim Philby, informeerde de Sovjets vooraf over de acties van de Bandera. Bandera ontmoette Dontsov in Canada en vroeg hem het voortouw te nemen in de strijd. Opnieuw weigerde de intellectueel, liever wijdde hij zich aan zijn schrijven. Vervolgens dreef hij af naar een mystiek delirium, geïnspireerd door Vikingmythes. Hij kondigde de eindstrijd aan van de Oekraïense ridders tegen de Russische draak. Wat Bandera betreft, hij verbond zich met de Chinese leider Chiang Kai-shek die hij in 1958 ontmoette. Maar hij werd het jaar daarop vermoord door de KGB in München.

Begrafenis van de misdadiger tegen de menselijkheid, Stepan Bandera.
Tsjang Kai-Sjek en Jaroslav Stetsko bij de oprichting van de Wereld Anti-Communistische Liga.

Yaroslav Stetsko zette de strijd voort via Radio Free Europe en de ABN. Hij ging naar de Verenigde Staten om te getuigen voor Senator Joseph MacCarthy’s Commission on Un-American Activities. In 1967 richtte hij samen met Chiang Kai-shek de Wereld Anti-Commu-nistische Liga op [6]. De Liga omvatte vele pro-VS dictators uit de hele wereld en twee scholen van martelingen, in Panama en Taiwan. Klaus Barbie, is ook degene die Lee Harvey Oswald na de moord op Kennedy executeerde, die Jean Moulin in Frankrijk en Che Guevara in Bolivia vermoordde, was lid. In 1983 werd Stetsko op het Witte Huis ontvangen door president Ronald Reagan en nam hij, samen met vicepresident George Bush Sr., deel aan Lev Dobrianski’s “Captive Nations” (d.w.z. door de Sovjets bezette volkeren) ceremonies. Hij stierf uiteindelijk in 1986.

Maar daar houdt het verhaal niet op. Zijn vrouw, Slava Stetsko, nam de leiding van deze organisaties over. Ook zij reisde de wereld rond om elke strijd tegen de “communisten” te steunen, of liever, als we verwijzen naar de geschriften van Dontsov, tegen de Russen en de Chinezen. Toen de USSR werd ontbonden, veranderde mevrouw Stetsko eenvoudigweg de titel van de Liga in de Wereldliga voor Vrijheid en Democratie, een naam die ze nog steeds heeft. Daarna wijdde ze zich aan het heroveren van voet aan de grond in Oekraïne.

Slava Stetsko deed mee aan de eerste verkiezingen van het onafhankelijke Oekraïne in 1994. Ze werd gekozen in de Verkhovna Rada, maar omdat haar door de Sovjets de nationaliteit was ontnomen, kon ze niet zitting nemen. Toch bracht ze de Oekraïense president, Leonid Koetsjma, naar de kantoren van de CIA in München en dicteerde hem delen van de nieuwe grondwet. Tot op de dag van vandaag staat in artikel 16 van de nieuwe grondwet: “Het behoud van het genetisch erfgoed van het Oekraïense volk is de verantwoordelijkheid van de staat”. De nazi-rassendiscriminatie wordt dus nog steeds verkondigd door het moderne Oekraïne als in de ergste momenten van de Tweede Wereldoorlog.

Slava Stetsko opent in 2002 de zitting van de Verkhovna Rada.

Slava Stetsko werd bij de volgende twee zittingen herkozen. Ze zat de openingszittingen op 19 maart 1998 en op 14 mei 2002 plechtig voor.

In 2000 organiseerde Lev Dobri-ansky een groot symposium in Washington met veel Oekraïense functionarissen. Hij nodigde de Strauss Paul Wolfowitz (een vroegere medewerker van Charles D. Jackson) uit. Tijdens deze bijeenkomst stelden de “integrale nationalisten” zich in dienst van de Straussianen om Rusland te vernietigen [7].

Dmitro Jarosj bij de oprichting van het AntiImperia-listisch Front tegen Rusland met de jihadisten. Hij is nu speciaal adviseur van het hoofd van de Oekraïense legers.

Op 8 mei 2007 richtten de “integrale nationalisten” van de Oekraïense Volkszelfverdediging en islamisten in Ternopol, op initiatief van de CIA, een anti-Russisch “Anti-Imperialistisch Front” op, onder gezamenlijk voorzitterschap van de emir van Itchkeria, Dokka Umarov, en Dmytro Jarosh (de huidige speciale adviseur van het hoofd van het Oekraïense leger). De bijeen-komst werd bijgewoond door organisaties uit Litouwen, Polen, Oekraïne en Rusland, waaronder islamistische separatisten uit de Krim, Adygea, Dagestan, Ingoes-jetië, Kabardino-Balkarië, Karatsja-jevo-Kerkessië, Ossetië en Tsje-tsjenië. Dokka Oemarov, die er vanwege internationale sancties niet heen kon, liet zijn bijdrage voorlezen. Achteraf gezien kunnen de Krim-Tataren hun aanwezigheid bij deze bijeenkomst niet verklaren, zo niet hun vroegere dienst aan de CIA tegen de Sovjets.

De pro-VS president, Viktor Joesjtsjenko, richtte een Dmytro Dontsov Instituut op, na de “Oranje Revolutie”. Joesjtsjenko is een voorbeeld van Angelsaksisch witwassen. Hij heeft altijd beweerd geen banden te hebben met de mainstream nationalisten, maar zijn vader, Andrei, was bewaker in een nazi-vernietigingskamp [8]. Het Dmytro Dontsov Instituut zou in 2010 worden gesloten, en na de staatsgreep van 2014 weer worden heropend.

President Viktor Joesjtsjenko verhief kort voor het einde van zijn ambtstermijn de misdadiger tegen de menselijkheid Stepan Bandera tot “Held van de Natie”.

In 2011 slaagden de mainstream nationalisten erin een wet aan te nemen die de herdenking van het einde van de Tweede Wereldoorlog verbood, omdat die gewonnen was door de Sovjets en verloren door de Bandera’s. Maar president Viktor Janoekovitsj weigerde de wet in te voeren. Woedend vielen de “integrale nationalisten” de optocht van veteranen van het Rode Leger aan en sloegen oude mannen in elkaar. Twee jaar later schaften de steden Lviv en Ivano-Frankivsk de Overwinningsdag-ceremonies af en verboden alle uitingen van vreugde.

In 2014 weigerden Oekraïners in de Krim en Donbass de coupregering te erkennen. De Krim, die zich eerder dan de rest van Oekraïne onafhankelijk had verklaard, bevestigde zijn onafhankelijkheid een tweede keer en sloot zich aan bij de Russische Federatie. De Donbass zocht naar een compromis. De “Oekraïense nationalisten”, onder leiding van president Petro Porosjenko, stopten er de openbare dienstverlening en bombardeerden de bevolking. In acht jaar tijd vermoordden ze in algemene onverschilligheid minstens 16.000 van hun medeburgers.

Het was ook vanaf de coup van 2014 dat de volledige nationalistische milities werden opgenomen in de Oekraïense strijdkrachten. In hun interne reglementen bevelen ze elke strijder aan de werken van Dmytro Dontsov te lezen, waaronder zijn meesterboek, Націоналізм (Nationalisme).

In april 2015 verklaarde de Verkhovna Rada leden van de Organisatie van Oekraïense Nationalisten (OUN) tot “onafhankelijkheidsstrijders.” De wet werd, in december 2018, uitgevaardigd door president Porosjenko. Voormalige Waffen SS’ers kregen met terugwerkende kracht recht op pensioen en allerlei uitkeringen.

Dezelfde wet criminaliseerde elke bewering dat OUN-militanten en UPA-strijders samenwerkten met de nazi’s en etnische zuivering van Joden en Polen uitvoerden. Gepubliceerd in Oekraïne, zou dit artikel mij naar de gevangenis sturen voor het schrijven ervan en jou voor het lezen ervan.

Inwijding van een gedenkplaat van de misdadiger tegen de menselijkheid Dmytro Dontsov op de gevel van het staats-nieuwsagentschap Ukrinform. Tijdens de ceremonie verzekerde de algemeen directeur van Ukrinform dat Dontsov in 1918 het eerste Oekraïense persbureau, UTA, had opgericht, waarvan Ukrinform de opvolger is.

Op 1 juli 2021 vaardigde president Volodymyr Zelenski de wet “Over inheemse volkeren van Oekraïne” uit, die hen onder de bescherming van de Mensenrechten plaatst. Burgers van Russische afkomst kunnen zich er standaard niet meer op beroepen in de rechtbank.

In februari 2022 planden de “volledig nationalistische” milities, die een derde van de strijdkrachten van het land uitmaken, een gecoördineerde invasie van de Krim en de Donbass. Ze werden tegengehouden door de Russische militaire operatie ter uitvoering van resolutie 2202 van de VN-Veiligheidsraad om een einde te maken aan het lijden van de bevolking van de Donbass.

De Canadese vice-premier Chrystia Freeland toont haar steun aan president Zelensky met leden van de Canadese tak van de OUN. Vandaag is mevrouw Freeland kandidaat voor het algemeen secretariaat van de NAVO.

In maart 2022 stelde de Israëlische premier Nafatali Bennett, die brak met het “revisionistische zionisme” van Benjamin Netanyahu (de zoon van de secretaris van Jabotinsky), aan president Volodymyr Zelensky voor om in te stemmen met de Russische eisen en zijn land te denazificeren [8]. Aangemoedigd door deze onverwachte steun, durfde de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergei Lavrov de zaak van de Joodse Oekraïense president te noemen, zeggende: “Het Joodse volk heeft in zijn wijsheid gezegd dat de vurigste antisemieten meestal Joden zijn. Elke familie heeft zijn zwarte schapen, zoals ze zeggen.” Dit was te veel voor de Israëli’s, die zich altijd zorgen maken als iemand hen probeert te verdelen. Zijn toenmalige tegenhanger, Yair Lapid, herinnerde eraan dat de Joden zelf nooit de Holocaust hebben georganiseerd waarvan zij het slachtoffer waren. Gevangen tussen zijn geweten en zijn bondgenootschappen herhaalde de Hebreeuwse staat zijn steun aan Oekraïne, maar weigerde het land wapens te sturen. Uiteindelijk besloot de Generale Staf en sloot de minister van Defensie, Benny Gantz, elke mogelijkheid van steun aan de opvolgers van de massamoordenaars van Joden af.

Oekraïners zijn de enige nationalisten die niet vechten voor hun volk of hun land, maar voor één idee: het vernietigen van de Joden en de Russen.

Bron:Thierry Meyssan

Belangrijkste bronnen:
Oekraïens nationalisme in het tijdperk van extremen. Een intllectuele biografie van Dmytro Dontsov, Trevor Erlacher, Harvard University Press (2021).
Stepan Bandera, Het leven en het hiernamaals van een Oekraïense nationalist. Fascisme, genocide en cultus, Grzegorz Rossoliński-Liebe, Ibidem (2014).

Verwijzingen:

[1] “De westerse strategie om de Russische Federatie te ontmantelen”, door Thierry Meyssan, Vertaling Roger Lagassé, Voltaire Network, 17 augustus 2022.

[2] “Polen en Oekraïne”, door Thierry Meyssan, Vertaling Roger Lagassé, Voltaire Network, 14 juni 2022.

[3] “De Holodomor, nieuwe avatar van het “Europese” anticommunisme” (fragment uit Le Choix of defeat), Annie Lacroix-Riz (2010).

[4] “De Wannseeconferentie in 1942 en de nationaalsocialistische leefruimtedystopie”, Gerhard Wolf, Journal of Genocide Research, Vol 17 N°2 (2015). https://doi.org/10.1080/14623528.2015.1027074

[5] [Bulletins van het Anti-Bolsjewistische Nations Block zijn beschikbaar in de Voltaire Network Library. ABN Korrespondenz (auf Deutsch), ABN Correspondence (in het engels).

[6] “The World Anti-Communist League : the Internationale of Crime”, door Thierry Meyssan, Vertaling Anoosha Boralessa, Voltaire Network, 12 mei 2004.

[7] “Oekraïne : de Tweede Wereldoorlog gaat door”, door Thierry Meyssan, Vertaling Roger Lagassé, Voltaire Network, 26 april 2022.

[8] “Israël verbijsterd door Oekraïense neonazi’s”, door Thierry Meyssan, Vertaling Roger Lagassé, Voltaire Network, 8 maart 2022.

Waardering: 0 uit 5.

Geef een reactie Reactie annuleren

document.addEventListener(‘DOMContentLoaded’, function () { var commentForms = document.getElementsByClassName(‘jetpack_remote_comment’); for (var i = 0; i < commentForms.length; i++) { commentForms[i].allowTransparency = false; commentForms[i].scrolling = ‘no’; } }); <!–

Beheerder Vincent W Schoers

Copyright © 2021 door Zorgdatjenietslaapt.nl. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Mijn lichaam is geen eigendom van de staat. Ik heb de uitsluitende en exclusieve autonomie over mijn lichaam en geen enkele politicus, ambtenaar of arts heeft het wettelijke of morele recht om mij te dwingen een niet-gelicentieerd, experimenteel vaccin of enige andere medische behandeling of procedure te ondergaan zonder mijn specifieke en geïnformeerde toestemming. De beslissing is aan mij en aan mij alleen en ik zal mij niet onderwerpen aan chantage door de overheid of emotionele manipulatie door de media, of zogenaamde celebrity influencers.

Laat een bericht achter.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.